Negombo to miejscowość stosunkowo niewielka, aczkolwiek bardzo ciekawa. Pisząc „niewielka”, mam na myśli nasze, tj. Europejskie wyobrażenia. Jak na Sri Lankę to jest ona całkiem sporej wielkości miastem. Najwygodniej poruszać się po niej (jak zresztą w dużej części wschodniej i południowej Azji) Tuk-Tukiem. Ceny są bardzo przystępne. Za przejazd z naszego hotelu nad oceanem do centrum miasta płacimy średnio 200 – 250 rupii. A że 1 zł to około 36 rupii to stratni na pewno nie jesteśmy. Centrum życia handlowego i w dużej mierze towarzyskiego jest znajdujący się na wybrzeżu, rozległy targ rybny z przylegającymi do niego przystaniami, „przetwórniami” oraz wszelkiego rodzaju infrastrukturą służącą do „obróbki” ryb. Negombo to jednak także sporo zabytków. Znajduje się tutaj około 30 świątyń niemal wszystkich religii występujących na Sri Lance. Obok kościołów katolickich stoją protestanckie, dalej meczety, cerkiew (!), świątynie hinduistyczne, świątynie buddyjskie i kilka poświęconych lokalnym kultom, których to nie idzie opisać ani w sposób zwięzły, ani sensowny… Czytaj więcej

Samolot linii Etihad delikatnie osiadł na płycie lotniska w Negombo. Tak, tak, w Negombo. Lotnisko obsługujące stolicę Sri Lanki leży bowiem właśnie przy tej miejscowości. Ciepło, bardzo ciepło. Siłą rzeczy człowiek zastanawia się, czy taki potężny szok termiczny nie odbije się negatywnie na organizmie – w sumie to pytanie retoryczne, bo prawie zawsze się odbija. Kokosy… Pierwsze palmy kokosowe można zobaczyć, dotknąć i powąchać już przed halą przylotów. Palmy… niezwykłe, przyciągające wzrok. Jakoś odruchowo sprawiają, że poprawia mi się humor.

Roślinie tej wypada poświęcić kilka zdań. Zasługuje ona bowiem na to, jak chyba żadna inna. Palma kokosowa to jedno z najbardziej niezwykłych drzew na naszej planecie. Trudno zresztą do końca zgodzić się z tym, że jest ona drzewem, ale to nieistotne w tym miejscu. Palma kokosowa występuje na całej długości równika. Zawsze pachnie tak samo niezwykle, zawsze kusi orzeźwiającym sokiem z kokosa. Jest symbolem egzotyki jak nic innego, bo czyż jest coś bardziej egzotycznego, niż słomka wbita w kokos i picie chłodnego (a jest on chłodny zawsze) płynu z jej wnętrza na złotej plaży przy błękitnym ocenie? Palma kokosowa zapisała się także na trwałe w języku polskim, aczkolwiek chyba trochę wbrew swojej woli. Można zbijać „takie kokosy”, a w PRL mieliśmy „kokosowe dzieci” (taki wyższy level „bananowych dzieci”). Kokosy zawsze kojarzyły mi się z egzotyką. Z tego „kojarzenia się” zaś pozostało mi to, że kiedy tylko mogę, kupuję kokosy, każę je sobie otwierać i długo, bardzo długo delektuję się wodą kokosową. Tak, tak, wodą! Nie wiem dlaczego przyjęło się w Polsce mówić, że kokosy mają mleko w orzechu. Zaręczam, że piłem z wielu orzechów kokosowych i nigdy nie wypłynęło z nich mleko. Woda kokosowa zaś jest jedną z najczystszych cieczy na planecie ziemia. Dopóki kokosa się nie otworzy, jest ona niemal idealnie sterylna. Jest to też jeden z najbardziej niezwykłych płynów na plancie Ziemia. Jest on tak czysty i tak dobrze przyswajalny dla organizmu, że podaje się go czasami w formie dożylnej kroplówki. Sok kokosowy bowiem ma właściwość niespotykaną nigdzie indziej, potrafi nawodnić niemal każdy organizm żywy – w tym rzecz jasna także organizm ludzki. Poza tym to świetne lekarstwo prewencyjne na wszelkiego rodzaju sensacje żołądkowe, biegunki czy niestrawności. Czytaj więcej