Hotel, który znalazłem w Casablance jest niezwykły. Afro-arabsko-orientalny. Po wejściu do recepcji wita mnie rzeźba ogromnego indyjskiego słonia oraz tajskiego lwa. Po prawej stronie meczet, po lewej restauracja z najohydniejszymi śniadaniami (o tym dopiero jutro się przekonam), jakie kiedykolwiek podano mi w jakimkolwiek hotelu. Tymczasem recepcja. Ksero paszportu, klucz i wchodzę do pokoju. O dziwo — internet całkiem przyzwoicie działa. Mój pokój jest wyposażony w lodówkę (jej otwarcie sprawia, że wysypuje się na mnie pożywienie, które zostawili podróżnicy nocujący tutaj w ciągu ostatnich kilku miesięcy) łazienkę (zapomniano o ręcznikach) i mydło. Niestety jakoś nie bardzo mogę odnaleźć kołdrę — jej funkcję pełni prześcieradło. Eee… przecież w nocy temperatura spada w okolice zera! Póki co zostawiam rzeczy i ruszam na podbój Casablanki. Pierwsze kroki kieruję ku starej medynie. Precyzyjniej rzecz biorąc, kieruję się ku „Starej Medynie” Takie rozróżnienie jest dość nietypowe jak na Maroko. Uzasadnione, jeśli chodzi o Casablankę, jest tym, że kiedy w latach 30. XX wieku przybyli tutaj Francuzi i zbudowali własne osiedle, to zamiast jak zwykle zastosować nazwę „Nowe Miasto” po prostu nazwali swoją dzielnicę „Nową Medyną”. Ludzie na terenie starej medyny mieszkali „od zawsze”. Niestety niewiele zachowało się ze starożytności czy średniowiecza. Powodem był fakt, że miasto było wielokrotnie nękane trzęsieniami ziemi. Stara medyna otoczona jest w dużej mierze murem obronnym wysokim na około 8 metrów i długim na prawie 4 kilometry. Do roku 1907 mur był bardzo szczelny. W roku tym zaczęto rozbiórkę murów, i zachowała się do dziś dnia zaledwie połowa ich długości. Wchodzę do starej medyny przez chyba najbardziej znaną z jej bram — Bab Marrakesz, czyli Bramę Marakeszu. Nietrudno się domyślić, że jest ona skierowana właśnie w kierunku tego miasta. W przeszłości przy tej bramie swoje mieszkania i kramy mieli Żydzi. Obecnie zostało ich niewielu. Wnętrze starej medyny to plątanina straganów i sklepów. Nie są one tak duże ani kolorowe, jak te w Marrakeszu (nie licząc stoisk z lampami, z których słynie Casablanka), ale i tak warto tutaj pospacerować dłużej, aby poczuć atmosferę miasta. Ponieważ chcę mniej więcej wyobrazić sobie, jak wyglądało Stare Miasto w średniowieczu, staram się je oglądać, trzymając się ulicy Dar al-Makhzen, która do XVIII wieku była główną arterią Casablanki. Przy niej znajduje się m. in. Wielki Meczet, który wzniesiono w roku 1880, a który po wzniesieniu meczetu Hassana II został niemal zapomniany. Czytaj więcej