Szybko mija czas w stolicy Estonii. Dużo do zobaczenia, a niestety czasu mało, bo już jutro samolot PLL LOT zabierze mnie do Warszawy. Kieruję się na ulicę Pikk, czyli dosłownie „ulicę Długą”. Wiedzie ona od podnóża wzgórza Toompea, aż do Wielkiej Bramy Morskiej. Przez wieki była najważniejszą arterią miejską, centrum życia handlowego i kulturalnego. Dziś jest jedną z najpiękniejszych tallińskich ulic, pełna zabytków i kawiarni.

Zwiedzanie ulicy rozpoczynam od gmachu Wielkiej Gildii. Powstała ona w XIV wieku i skupiała najbogatszych kupców. Gildia była jedną z najpotężniejszych organizacji w tej części Estonii – kontrolowała niemal cały handel w Tallinie. Aby zostać jej członkiem, należało spełnić szereg warunków. Najważniejsze to: należeć do Bractwa Czarnogłowych (skupiało ono nieżonatych mężczyzn z dobrych domów), być żonatym oraz być poddanym króla. Oprócz tego należało posiadać minimum 1 okręt do transportu towarów i minimum 1 nieruchomość w mieście. Gmach, w którym mieści się obecnie Estońskie Muzeum Historyczne wzniesiono w 1410 roku. Zwiedzać można go od piwnic po dach – każda sala została dostosowana na potrzeby muzealnej ekspozycji. Bilet kosztuje mnie 5 euro – warto. Muzeum jest nowoczesne i multimedialne. Trzeba jednak pamiętać, że ogranicza się ono do tego jednego budynku, a co za tym idzie… nie jest zbyt duże. Niemniej sama możliwość spacerowania po historycznych salach to ciekawa przygoda.

Naprzeciwko gmachu Wielkiej Gildii wznosi się Muzeum Marcepanów. Jakoś fanem słodyczy nigdy nie byłem, ale wystawa jest tak przyciągająca, że żal nie zajrzeć do środka. Muzeum to w istocie sklep, gdzie można nabyć słynne marcepany, a przy okazji zobaczyć, jak niezwykłe przedmioty można z marcepanu wykonać. Początki tego miejsca sięgają roku 1806, kiedy to szwedzki cukiernik Lorenz Caviezel otworzył tutaj swój zakład. Firma zasłynęła niezwykłymi możliwościami, jakie dawał opracowany według własnej receptury marcepan. Charakteryzował się on trwałością oraz… elastycznością, co sprawiało, że można było z niego rzeźbić i lepić dowolne kształty. Pod koniec XIX wieku produkowane tutaj figurki marcepanowe osiągały horrendalne ceny za granicą – głównie w Rosji. Czytaj więcej