Poranek. Zimno, mimo że jestem na pustyni i mamy prawie lato! Taki już urok pustyni, Sahary zwłaszcza (wiem, wiem… to jeszcze nie Sahara), że nocą prawie zero stopni, a w dzień nie da się wytrzymać w upale. Wygrzebuję się spod koca i siadam do hotelowego śniadania na tarasie. 7.00 rano, kilkanaście stopni. Gorąca kawa na modłę arabską z ilomaś tam kilogramami kofeiny i cukru w filiżance. Hotel, który wybrałem, jest osobliwy. Skryty między budynkami niemal slumsów, ale — jak na warunki marokańskie — wręcz luksusowy. Ogromne łóżko, które powstało w ten sposób, że na kamiennej podłodze ułożono około 3 metry kwadratowe materacy o grubości prawie metra. Wygodnie i ciepło. Przy łóżku stoliczek, na nim dzbanek herbaty, szklanka i nieco słodyczy marokańskich. Dzbanek opróżniłem wieczorem, na szczęście do śniadania podano mi nowy dzbanek i nie tylko herbatę, lecz także kawę i sok pomarańczowy. Zagaduję właścicieli tego przybytku, czy dużo turystów się tutaj zatrzymuje. Jestem pierwszym od miesiąca. Dziwne jak dla mnie. Przypuszczam, że slumsowa okolica sprawia (chociaż slumsy to nie są, ale tak wyglądają), że turyści, nieco odstraszeni, nie mają ochoty zagłębiać się w zakamarki ulic starego miasta.

Rozgrzałem się i ruszam na Dżemaa el-Fna. Plac o poranku to ciekawe miejsce. Puste, jakby bez życia. Kupuję nieco orzechów i kieruję się ku meczetowi Kutubijja — jednemu z najpiękniejszych tego typu obiektów w Afryce Północnej, który stał się wzorem dla późniejszych budowli. Muzułmanie z tej części świata szczególną estymą darzą jego minaret — wysoki na 69 metrów, wzór setek, jeśli nie tysięcy, innych minaretów. Widać go z każdego zakątka miasta i jest to idealny punkt orientacyjny. Meczet-gigant, aczkolwiek nie tak imponujący, jak ten w Casablance.

Meczet (właściwie jego pierwowzór) wzniesiono w połowie XIII wieku za rządów sułtana Abd al-Mumina. Niestety pierwotna budowla została… od razu rozebrana. Architekci nieprawidłowo wymierzyli ściany, a tym samym mihrab nie wskazywał kierunku na Mekkę. Pozostałości pierwotnej konstrukcji można nadal oglądać obok współczesnego meczetu — łatwo je rozpoznać po wystających z ziemi szeregowo ułożonych ociosanych kamieniach. Meczet, tym razem z poprawnym układem ścian, zbudowano obok fundamentów dawnej świątyni. Nazwa Kutubijja znaczy tyle, co „meczet dla bibliotekarzy”. Nazwa wzięłaś się stąd, że przez wieki przy meczecie znajdował się targ, na którym handlowano książkami. Wchodzę do ogrodów otaczających świątynię, aby nieco odpocząć i z bliska przyjrzeć się minaretowi. Ogród jest otwarty całą dobę, a wstęp jest wolny. Wysoką na 11 metrów wieżę wzniesiono z piaskowca, a wieńczy ją  iglica z czterema kulami, które wyglądają jakby ponawlekano je na stalową konstrukcję. Ciekawa jest geneza takiego założenia architektonicznego. Pierwotnie kule miały być wykonane ze złota. O ile same kule to nic niezwykłego (prawie każdy meczet w Maroko je posiada – symbolizuję Mekkę, Medynę i Jerozolimę), o tyle tutaj nie o fakt istnienia kul, co o ich liczbę chodzi. Zamiast trzech, na wieży są aż cztery kule. Zgodnie z miejscowymi podaniami czwartą kulę ze złota kazała wykonać jedna z żon sułtana, która przeznaczyła na ten cel cały swój majątek. Chciała ona w ten sposób odkupić grzech, jakiego się dopuściła —nie pościła w ramadanie. Nie wiemy, dlaczego kula powstała i w jakim celu. Faktem jednak jest, że do dziś uczeni wiodą spory o jej genezę.

Obejrzawszy meczet, ruszam pod Bab Agnaou — najpiękniejszą z bram, która prowadzi do starego miasta. Monumentalne fortyfikacje otaczające Marrakesz zachowały się w doskonałym stanie i świadczą o niegdysiejszej potędze miasta. Najstarsze fragmenty murów miejskich sięgają XII wieku. Większość pochodzi z wieku XVI. Patrzę na ogromną bramę, staram się przyjrzeć detalom, co jest dość trudne, jeśli ciągle coś przejeżdża. Szybka decyzja — ruszam pieszo wzdłuż murów, aby obejrzeć wszystkie bramy! Trochę to szalone w tym upale i wobec faktu, że do przejścia jest kilkanaście kilometrów, ale… dlaczego właściwie tego nie zrobić? Wszak nie można poznać żadnego miejsca dokładnie, jeśli nie przemierzy się go na własnych nogach. Nie poznałbym topografii Konstantynopola, gdybym murów morskich nie obszedł na własnych nogach. Podobnie nie ogarnąłbym umysłem wielkości piramid w Gwatemali, jeśli na nie nie wszedłbym w pocie czoła. Mury to wyzwanie, ruszam je obejść. Przecież to tylko kilkanaście kilometrów… Czytaj więcej