Samolot z Poznania do stolicy Wielkiej Brytanii odleciał punktualnie. Niestety, było ciasno. Dość dawno nie latałem Wizzair i już trochę zapomniałem, jak wygląda przestrzeń na nogi między fotelami dla kogoś, kto ma ponad 2 metry wzrostu. Na szczęście nieco przysypiałem i podróż minęła szybko. Lotnisko Stansted powitało nas pięknym słońcem. Tak jak pisałem w poprzednim wpisie, najtańszym sposobem dostania się do miasta jest skorzystanie z minibusów EasyBus. Bez trudu odnaleźliśmy przystanek. Okazało się, że mamy szczęście! Kupiliśmy bilety na godzinę 9.15 (były najtańsze). Ponieważ jednak w busie na godzinę 8.30 były wolne 2 miejsca, to kierowca nas zabrał. Półtorej godziny walki z korkami i wysiadamy. Marszem do metra i już jesteśmy w miejscu, z którego zaczniemy zwiedzanie, na Trafalgar Square.

Moim zdaniem nie ma lepszego miejsca, aby zacząć poznawanie Londynu. Plac upamiętnia zwycięstwo floty brytyjskiej  pod dowództwem admirała Nelsona w jednej z najważniejszych bitew morskich w historii – pod Trafalgarem. Bitwa nie była być może „duża” jeśli idzie o ilość okrętów biorących w niej udział, ale zarówno z punktu widzenia konsekwencji, jakie przyniosła, oraz historycznego nie sposób przecenić znaczenia tego starcia zbrojnego. Była to ostatnia wielka bitwa żaglowców. Brytyjskie okręty nie tylko pokonały eskadrę Napoleona, ale także położyły kres panowaniu na morzach ogromnych żaglowców. Trafalgar zamyka okres chyba najbardziej romantycznego podboju oceanów, który zaczął się tysiące lat temu, w dobie Fenicjan i rozpowszechnienia się żagla. Przez wieki żaglowce z większym lub mniejszym szczęściem pokonywały oceany. Z nimi wiążą się największe i najbardziej spektakularne odkrycia geograficzne, najbardziej znani awanturnicy i najbardziej niezwykłe historie. Żaglowcami dowodzili Krzysztof Kolumb, Ferdynand Magellan czy Czarnobrody. Najbardziej romantyczna i najbardziej awanturnicza z epok zakończyła się bezpowrotnie. Kolejne lata to okres parowców… Wróćmy jednak do starcia z 21 października 1805 roku. Walczyło wówczas ze sobą 59 okrętów wojenny. Brytyjczycy mieli ich 27, a Francuzi pod dowództwem Pierre’a  de Villeneuve 33. Błyskotliwy manewr taktyczny polegający na tym, że flota brytyjska w dwóch kolumnach zaatakowała rozciągnięte w półłuku statki hiszpańsko-francuskie (zob. grafika niżej), pozwolił Nelsonowi zwyciężyć – sukces przypłacił jednak własnym życiem. Trafalgar wszedł do brytyjskiej świadomości narodowej jako jeden z jej fundamentów. Po raz pierwszy w dobie nowożytnej istniało realne zagrożenie, że obce wojska staną na brytyjskiej ziemi, jednak zostało ono odparte. Bita pod Trafalgarem stała się początkiem hegemonii Brytyjczyków na morzach świata, walnie przyczyniając się do powstania brytyjskiego imperium kolonialnego, które w okresie największego rozkwitu obejmowało 1/4 wszystkich lądów na naszym globie.

Czytaj więcej